18-01-2026. 13.04u
Een gelijke verdeling van werk en zorg
Naar aanleiding van een artikel van econoom Sophie van Gool: de moedereconomie.
De discussie is al oud maar blijft zonder nieuwe inzichten door etteren: de gelijke verdeling van werk en zorg binnen een gezin met kinderen. Waarom blijven we zo rigide vasthouden aan het idee dat vaders meer tijd aan de zorg en aan het huishouden moeten besteden en de moeders meer tijd en geld moeten krijgen voor werk buitenshuis? Zullen we eens gaan toewerken naar een systeem waarin de keuze wie, wanneer en hoe lang voor de kinderen zorgt aan de ouders/partners zelf wordt overgelaten?
En kunnen we dan een constructie bedenken waardoor de beloning voor zowel het werk ‘in huis’ als voor het werk buitenshuis sekse-neutraal geregeld en betaald wordt?
Op zich kan dat geen groot probleem zijn als we ons los willen maken van het concurentiemodel der seksen. Kort door de bocht een suggestie voor een seksevrij model: het werk noodzakelijk voor de zorg voor een kind wordt – onafhankelijk van de vraag of dit door profesionele kinderopvang of door een ouder gedaan wordt – betaald middels een arbeidscontract waarin ook de pensioensopbouw is geregeld. Dat arbeidcontract wordt aangegaan met een werkgever. Om dit mogelijk te maken krijgen partners automatisch de status van werkgever als ze een kind krijgen en zijn beiden verantwoordelijk voor de betaling van de uren die aan zorg voor hun kind besteed worden. Een betaling op basis van een vastgesteld minimumloon voor zorg. Dit minimumloon is gelijk aan dat in de kinderopvang.
Tegelijkertijd moet er een landelijke regeling komen voor betaald zwangerschapsverlof voor zowel man als vrouw. Een regeling die voor zowel man als vrouw eenzelfde tijdsduur heeft en die ruim genoeg is om in alle rust te kunnen bevallen, te herstellen van de bevalling en de eerste periode van je baby als ouder te beleven.
Ook het doen van huishoudelijke taken kan profesioneler geregeld worden. Wie wat en wanneer doet beslissen de partners, maar dat kan ook op basis van eenzelfde constructie als die voor de zorg voor een kind. Dus ook hierbij wordt degene die huishoudelijke taken verricht betaald uit de partner/werkgeverspot. Daabij gelden de tarieven huishoudelijke ondersteuning van professionele instellingen als norm.
Implicatie van het automatische zorg-werkgeverschap van ouders is dat deze verantwoordelijkheid niet ophoudt als de ouders uit elkaar gaan. Ook als één van de ouders een één-ouder gezin vormt blijft de werkgeversverantwoordelijkheid van de andere ouder. Met andere woorden: ook de ouder die niet voor het kind zorgt is verplicht de uren zorg mede te financieren. Dat is vergelijkbaar met de kind-alimentatie maar met striktere en universeel geldende verplichtingen ten aanzien van de bijdrage aan het ouder-werkgevers potje waaruit de zorg betaald wordt. Een al dan niet afgesloten huwelijk of samenlevingskontrakt is niet van invloed op deze regeling.
Als we het lef en de wil hebben om het op deze manier te regelen kunnen we stoppen met de discussie over de oneerlijke verdeling van de taken in een gezin. Als er een oneerlijke verdeling is – en dat zal ongetijfeld nog veel voorkomen – is dat uit vrije wil of omdat de partners niet op gelijkwaardige voet met elkaar leven.
Voordeel is dat vrouwen (en ook mannen) in de voorgestelde regeling vrij zijn om ervoor te kiezen veel tijd met hun kinderen samen te zijn. Een groter deel van de opvoeding in eigen beheer te doen als ze daar voor kiezen.
En nu niet weer gaan zeuren dat mannen voetbal gaan kijken als ze voor de kinderen moeten zorgen. Dat los je zelf maar op met je partner.
*
____________________________________________________________________________________
15-01-2026 12.06 u
VVD
“De VVD kan niet de deur dichtgooien, de sleutel in eigen zak houden en vervolgens verontwaardigd zijn dat het land bestuurlijk stilvalt.”
JOVD
No comment!
*
_________________________________________________________________
14-01-2026. 14.25u
Goed Nieuws in slechte tijden
Aantal unieke dier- en plantensoorten in Deventer hoger dan in vergelijkbare gemeenten
*
______________________________________________________________________
13-01-2026. 15.19u
“Help is on its way”
Hoewel Trump een regime-change op zijn verlanglijstje heeft staan, vindt hij het zeer storend dat de leiding van Iran zegt dat Iran klaar is om een “full-scale-war” te voeren tegen alle bondgenoten van de VS en de VS zelf als Trump de opstandige beweging in Iran actief blijft steunen. Trump heeft overleg gevoerd met zijn militaire adviseurs om te bepalen wat de beste optie is. Het risico bestaat dat een ingrijpen van Trump negatief uitwerkt op de opstandige bevolking in Iran. Ook Israël kan weer opnieuw in de vuurlinie komen te liggen. Iran is geen Venezuela. Nog belangrijker is de vraag wie Iran gaat leiden als de huidige leiders het veld ruimen.
Maar Trump blijft Trump: hij gaat niet accepteren dat er gedreigd wordt tegen hem. Dus ondanks de nog niet van een oplossing voorziene dilemma’s zal hij waarschijnlijk al snel en hard toeslaan. Hij roept de Iraniërs op te blijven protesteren en instituties te bezetten en over te nemen. “Help is on its way!” aldus Trump.
Wordt vervolgd.
*
__________________________________________________________________
12-01-2026. 11.02u
Duivels dilemma
Trumps inspanningen om het hele westelijk halfrond onder de invloedsfeer van de VS te brengen lopen voorspoedig. Te voorspoedig. De inmenging en inval in Venezuela heeft niet geleid tot veel verzet. Niet van Europa, China of Rusland. En hooguit tot wat gepruttel en gemor uit de mond van andere landen. De wereld is bang en hoopt dat door zich zo stil mogelijk te houden Trump hen voorlopig met rust zal laten.
Ideale omstandigheden om nu door te pakken. Het ijzer smeden als het heet is en dat soort oude wijsheden. Trump kan nu met niet al te veel moeite midden Amerika – om te beginnen Mexico en Cuba – onder zijn gezag brengen. Hij heeft echter zelf gezorgd voor een goede reden om juist nu te wachten met actie: de WK voetbal in juni 2026. Die wordt gehouden in de VS, Mexico en Canada. Samen met zijn hofnar Infantilo wil hij hier één groot spektakel van maken ter meerdere eer en glorie van de almachtige Trump. Dan is onrust of geweld in mede-wk land Mexico ongewenst.
Een duivels dilemma. Trumps ‘Department of War’ weet precies waar de meest gezochte drugsbazen zitten. Met precisieaanvallen, met special forces of drones, kunnen die nu uitgeschakeld worden. En en passant kan dan de linkse Mexicaanse president Claudia Sheinbaum tot een bijrolletje gereduceerd worden. Maar nu dus niet, want dan kan je het grote voetbalfeest wel vergeten. Trump moet dus geduld hebben. En dat is iets waar hij het moeilijk mee heeft.
Gelukkig heeft hij nog andere opties klaar liggen: Iran staat op de to-do lijst om van nieuwe leiders voorzien te worden. En het bouwproject Gaza ligt ook al weer een tijdje stil. Na de zomer en na zijn triomf in zijn eigen voetbal-gala kan hij dan weer voluit aan de slag.
*