Dit artikel is geschreven door Leonie Breebaart. Columnist.
Gepubliceerd op 6 januari 2026
Zou de Amerikaanse president voor het slapengaan nog even door de politiek-filosofische klassiekers bladeren? Het lijkt me heel onwaarschijnlijk.
Niettemin is zijn Venezuela-actie het definitieve bewijs dat zijn bewind terugvalt op de politiek van Thomas Hobbes (1588–1679), de filosoof die betoogde dat mensen een ‘soeverein heerser’ nodig hebben om hun belangen te verdedigen. Want democratie kunnen wij mensen niet aan.Quote van .
Een alliantie van de autocraten Trump, Poetin en Xi ligt meer voor de hand
Hoe zat dat ook alweer? Volgens Hobbes volgen mensen altijd allereerst hun eigenbelang, en dat moet wel leiden tot een oorlog ‘van allen tegen allen’. Maar omdat zo’n ‘natuurtoestand’ onleefbaar wordt, geven wij de macht toch weer af aan één alleenheerser, die in ons aller belang de orde herstelt: het zogenaamde ‘sociaal contract’. Deze heerser krijgt vervolgens de vrije hand: als hij het nationaal belang maar dient.
Ongeveer zoals de VS in Venezuela te werk gingen dus: geen regime change voor Venezuela, gewoon pakken wat ‘de Amerikanen’ willen. “We need this”, legde de president uit, alvast dreigend ook Groenland te annexeren.
Volgens de Amerikaanse conservatief William S. Lind, die soms schrijft onder het pseudoniem Thomas Hobbes, zit Trump daarmee op de goede weg. Weliswaar bieden zijn illegale annexaties China alle excuses om Taiwan binnen te vallen, en ook Poetin ziet zich gesterkt in verdere bezetting van Oekraïne. Maar zoals in andere analyses dezer dagen al voorbij kwam: Xi, Poetin en Trump willen ook eigenlijk hetzelfde: elk een eigen invloedssfeer waarin ze hun gang kunnen gaan, niet langer tegengewerkt door het internationaal recht.
En dat is precies waar William Lind in The American Conservative van droomt. Een alliantie van machtige superstaten, geleid door Poetin, Xi en Trump, die samen de koek verdelen. Een slogan voor deze alliantie van nationalisten, een soort G3, geeft hij ook al, namelijk ‘Vrede, orde en handel’. Andere landen mogen zich aansluiten, betoogt Lind, maar de ‘beslissingsbevoegdheid’ ligt bij de G3, die ook de taken verdelen. De Verenigde Staten kunnen hun geheime dienst inzetten, suggereert hij, plus toegang bieden tot de Amerikaanse markt.
Ik geef het maar even mee, deze blauwdruk van een nieuwe wereldorde, dan zijn we een beetje voorbereid; tot nu toe lijkt de president namelijk keurig dit scenario te volgen. Trump kan zelfs volhouden dat hij ‘een hekel heeft aan oorlog’. Want in de visie van Lind hoeven de VS niet langer de politieman van de wereld uit te hangen, dat is niet in Amerikaans belang. Laat China Taiwan maar innemen.
Maar als de president écht ‘vrede tússen staten’ wil, moeten die staten wel een gemeenschappelijke vijand hebben, waarschuwt Lind alvast. En die vijand bestaat al, betoogt hij, want dat zijn alle ‘entiteiten’ die de kracht van de natiestaat, of de alliantie van natiestaten, willen verzwakken. Daaronder vallen in zijn ogen drugskartels (zoals in Venezuela en Mexico), maar ook vreedzame ‘woke’ demonstranten (denk aan de Black Lives Matter-beweging) die in zijn hobbesiaanse wereldbeeld uit zijn op ‘chaos’.
De gevaarlijkste vijanden van deze gedroomde alliantie, deze G3-dictatuur, zijn natuurlijk alle politici, juristen en wereldburgers die autocratische leiders erop wijzen dat ze internationale normen en regels schenden: instituties als het Internationaal Gerechtshof, types als Rob Jetten. Maar hun geluid klinkt wel angstaanjagend zwak.