Zaterdag 24-05-2025. 10.54u
week 21
Baby-liefde
In de NRC van vandaag een artikel onder de titel: “Babysitgedrag reduceert stress“. van Mariska Kret, hoogleraar cognitieve psychologie aan de Universiteit Leiden. De NRC had er zelf als ondertitel aan toegevoegd: “Jonge moeders moeten betere carrièrekansen krijgen, vindt Mariska Kret. Dat is goed voor de maatschappij.”
Hoe dan? Dit soort verbuigingen van onderzoek in een gewenst politiek statement zorgen meestal voor een verhoogde interesse van mijn kant in de inhoud van het artikel.
*
*
Het artikel was een warboel. Fierljeppen van sociale isolatie na het krijgen van een kind naar de loonkloof. Van moeders die de wetenschap verlaten naar alloparenting bij oude wereldapen. Zonder dat er consistente samenhang naar voren komt in het betoog, komen we bij het slotstuk van het artikel: “Terwijl chimpansee-moeders soms sociaal geïsoleerd raken, worden bij bonobo’s de sociale banden juist versterkt. In nieuw onderzoek binnen mijn groep gaan we vergelijken hoe chimpansees, bonobo’s, gibbons en mensen kijken naar baby’s. Want: hoe leuk vinden we ze eigenlijk? Bij mensen rust er vaak een taboe op, zeker bij mannen. Als ze een baby in de handen gedrukt krijgen, doen ze net alsof ze niet weten wat ze ermee aan moeten, alsof baby’s lief vinden iets is om je voor te schamen.“
Dat beeld: “…Als ZE (de mannen) een baby in de handen gedrukt krijgen….” Ooit bedacht dat die man liefdevol zijn eigen kind in de armen houdt i.p.v. dat hij iets (een baby) in de handen gedrukt krijgt?
Mijn eigen beleving na 6 kinderen en 9 kleinkinderen: Ik schaam me niet om een baby lief te vinden. Ik vind baby’s gewoon niet lief. Mag dat ook? Liefde is niet mijn dominante gevoel bij een geluiden producerend kotsend, poepend en plassend onvolgroeid mens. Liefde komt als er een betere communicatievorm mogelijk is tussen mij en het kind. Daar schaam ik me niet voor. En ik verwacht van een hoogleraar cognitieve psychologie dat ze mij daar niet op afrekent.
*
Soedan
For the record:
Van de oorlog in Gaza zien we dagelijks beelden, het ene nog heftiger dan het andere. Mensen die levend verbranden, kinderen in stukken gereten door bommen. Maar van de oorlog in Soedan zien we weinig, hoewel er 25 keer méér mensen door worden getroffen. We weten niet hoeveel doden er zijn gevallen, laat staan dat we hun namen kennen, hun verhalen, hun gezichten.
In april 2023 brak in het Afrikaanse land een oorlog uit tussen het regeringsleger Sudan Armed Forces (Saf) en de paramilitairen van de Rapid Support Forces (RSF), die eerder aan regeringszijde stonden. De droom van de bevolking werd in twee jaar bruut aan stukken gescheurd, net als het land zelf.
De oorlog in Soedan is buiten ons gezichtsveld. Over dodentallen zijn alleen schattingen. Meer dan een jaar geleden zeiden de Verenigde Naties dat er zo’n 150.000 doden waren. Waarschijnnlijk zijn er, met alle slachtoffers van ziekte, honger en geweld bij elkaar, al een miljoen dodelijke slachtoffers. Niet minder.”
*
The day after……
Natuurlijk heb ik ook nagedacht over Israël nadat de oorlog in Gaza is gestopt, Er zijn niet zo heel veel scenario’s mogelijk. Het lijkt onmogelijk dat Palestijnen en Joden vreedzaam samen kunnen wonen. Ook al zou er een 2-staten oplossing komen en zouden de Palestijnen volledige zelfbeschikking over het Palestijnse deel krijgen. Israël heeft als joodse staat geen vreedzame toekomst meer.
En met dat als uitgangspunt kan ik het volgende scenario bedenken:
- De staat Israël wordt opgeheven. Er is geen Joodse (of Palestijnse)
staat meer. - Voor joden die een veilige eigen staat willen wordt een district (Saramacca) in
Suriname bestemd als Joods land. Sinds 1947 is dit de bestemming zoals goedgekeurd door de Staten van Suriname. En die goedkeuring is nooit ingetrokken. - Israël wordt toegevoegd aan Jordanië waarmee het onder Jordaanse
wet en bestuur valt. - Iedereen die in Israël woont kan daar blijven wonen. Bewoners van (voormalig) Israël worden staatsburgers van Jordanië.
- Er komt geen uitzonderingspositie voor welk volk of religie dan ook.
- Oorspronkelijke bewoners van door orthodoxe joden gekoloniseerde
gebieden worden gecompenseerd voor hun verlies. - De heilige plaatsen (in Israël) zijn vrij toegankelijk voor iedereen.
Gaat natuurlijk nooit gebeuren. Logische of werkzame oplossingen worden altijd vertroebeld door sentimenten en emoties.
*
Vrijdag 23-05-2025. 10.26u
*
Kunnen we nog onbevooroordeeld het nieuws volgen?
Test jezelf : (Of lees eerst “conflict Israël – Palestijnen”)
*
Het nieuws van deze week:
‘De wereld zegt dat wij de oorlog moeten beëindigen’, zei Netanyahu in Jeruzalem op zijn eerste persconferentie in vijf maanden. ‘Ik ben bereid om de oorlog te beëindigen, maar wel op onze duidelijke voorwaarden. Alle gijzelaars komen thuis. Hamas legt de wapens neer, geeft zijn macht op en trekt zijn leiding terug uit Gaza. Gaza wordt gedemilitariseerd. Inwoners die Gaza willen verlaten, zullen de mogelijkheid krijgen te vertrekken. We voeren Trumps plan uit om Gaza te ontwikkelen tot ‘de Rivièra van het Midden-Oosten, een goed en revolutionair plan.’
Voedselschaarste
Het Israëlische leger heeft woensdag naar eigen zeggen honderd vrachtwagens met babyvoeding, meel en medische hulpmiddelen toegelaten tot Gaza. Maar deze goederen konden volgens de Verenigde Naties niet direct worden gedistribueerd, omdat de kans op plundering te groot zou zijn – één vrachtwagenlading meel is in Gaza inmiddels omgerekend 400 duizend dollar waard.
Trump had om die reden eerder al voorgesteld om de distributie van voedselhulp en de beveiliging van depots voortaan te laten uitvoeren door Amerikaanse bedrijven in plaats van hulporganisaties. Maar OCHA, de VN-organisatie verantwoordelijk voor voedseldistributie in Gaza, verzet zich fel tegen dat idee. Het zou voedselhulp ‘militariseren’. In Gaza blijft de voedselschaarste ondertussen onverminderd groot.
*
Donderdag 22-05-2025. 11.12u
Weiger mee te doen aan onzin. Daar begint de revolutie’
*
Begin jaren 80 van de vorige eeuw kampeerde ik met mijn partner op een camping bij Boedapest. Mensen van buiten het oostblok waren een zeldzaamheid in Hongarije. Ik raakte in gesprek met een jonge man uit de DDR. Ik vroeg hem of hij liever in het Westen zou willen wonen. Hij dacht kort na. “Nee.” zei hij. “Ik zou het gevoel krijgen dat ik niet besta. Bij ons kan je niet zomaar zeggen wat je denkt. Er is altijd wel iemand die meeluistert. Bij jullie kan iedereen zeggen wat hij vindt. En niemand die luistert”.
Vandaag stond er een interview met filosofe Eva von Redecker in Trouw.
Eva von Redecker pleit voor een radicale ommekeer: “Een revolutie voor het leven. Tegen ‘systemen die leven verstikken, vernietigen, leegzuigen.”
“In het surveillancekapitalisme stonden mensen nog centraal. Ze moesten in de gaten worden gehouden, maar ze deden ertoe. In het huidige generatieve technokapitalisme lijkt een deel van de mensheid simpelweg overbodig verklaard. Dat is een fascistisch project.” Haar oproep: “Weiger mee te doen aan onzin. Daar begint de revolutie”.
Woorden uit mijn hart gegrepen. Nu de daden!.
